دو قدم مانده به...
دو قدم مانده به... خدایا در گلویم ابر کوچکی ست
که خیال بارش ندارد
میشود مرا بغل کنی؟؟؟
نمیدونم چرا تا میام به این شرایط عادت کنم و از فکر وخیالات بیام بیرون ی اتفاقایی میفته که منو هل میده به سمت بچه و شک...
قضیه از تاخیر ده روزه پریودم شروع شده و اینکه امروز صبح ساعت ۵ با درد زیر شکم بیدار شدم و فکر کردم که اتفاق ناخوشایند اومده ولی دیدم نه خبری نیست.بعد بعداظهر رو شکمم دراز کشیده بودم یهو احساس نبض کردم تو زیر شکمم.امشب هم شام خونه یکی از دوستان مهمونی بودیم که برای دقایقی حالم بد شد .راستش گفتم حتما حاملم و نی نیم اومده تا به هر چی حرف و شک و تردید خاتمه بده.
باز هم میترسم اخه سه چار ماه پیشم این اتفاق افتاده بود و بعد دو هفته تاخیر پری تشریف فرما شدن.این دفعه دلم نمیخواد با ی خط بی بی چک طرف شم میخوام دو تا خط پر رنگ ببینم تا زندگیمو رنگی کنه.
با وجود ترس از مادر شدن با وجود فعال بودن و پر انرژی بودن کودک درونم که بعضی وقتا که با خودم فکر میکنم میگم اصلا به من نمیاد مادر بشم من با همه مادرا فرق میکنم من هنوز خیلی تا مقدس شدن راه برام مونده.یعنی من قدرت فداکار بودنو دارم یعنی من میتونم از خودم بگذرم...
باز هم همه چی میسپارم به خدا که خودش بهتر میدونه.خدایا داده و ندادتو شکر.
غزاله
ایشالا که علایمت برا نینی باشههههه خداییش منم مث تو فکر میکردم اما یادت باشه خدا طبق حساب کتابای ما رفتار نمیکنههه اگه اونجور بود که وای به حال هممون می شد!
مطمئن باش یه جوری و یه جایی نینیتو میفرسته که به عقل هیشکی نمیرسه! درضمن منم فک میکردم مامان شدن بهم نیاد ولی ایشالا نینیت بیادش همه چی تنظیم میشه!میشی یه مامان غزاله فداکار
